Wat is veraarden?

Veraarden is het ultieme gebaar van wederkerigheid

Veraarden

Veraarden is een gecontroleerd natuurlijk proces waarbij het lichaam van de overledene composteert tot voedzame aarde. Na overlijden wordt het lichaam – zonder bedekking – met zorg neergelegd in een ‘cocon’, op een bed van stro en hooi en met hetzelfde mengsel bedekt. Vervolgens wordt de cocon gesloten en brengen de aanwezige micro-organismen in het plantaardig mengsel en in ons lichaam het transformatieproces op gang. Hierdoor loopt de temperatuur geleidelijk op tot ongeveer 70 graden Celsius.

Credit: MEINE ERDE

Het natuurlijke proces van transformatie

In de loop van zo’n 40 dagen zal het lichaam zich omvormen tot voedzame aarde, ook wel compost genoemd. De resterende botten worden uiteindelijk samen met de aarde verfijnd zodat er voedzame aarde overblijft, rijk aan allerlei mineralen om aan de natuur terug te geven en nieuw leven uit te laten voortvloeien.

Een close-up van een glooiende, zachte groene moslaag op de bosbodem in het warme zonlicht, symbool voor een zachte rustplaats in de natuur.
Detailopname van een oude boomstam bedekt met groen mos en een kleine paddenstoel, illustratie van hoe de aarde nieuw leven voedt en ondersteunt.

Terug naar de natuur

Omdat veraarden momenteel nog niet in Nederland is toegestaan kunnen wij deze vorm van lichaamsbestemming alleen in Duitsland laten plaatsvinden. Dit betekent ook dat de overgebleven aarde niet meegenomen kan worden naar Nederland. De aarde dient op een aangewezen plek in Noord-Duitsland te worden begraven.

Een levend symbool

Op deze plek kan een boompje worden geplant, als levend symbool van voortzetting. Dit bijzondere boompje kan na een jaar meegenomen worden naar Nederland; een tastbare herinnering aan wat was en wat blijft.

Een blik omhoog naar kleurrijke herfstbladeren en boomtoppen tegen een heldere lucht, wat een gevoel van vrede en de oneindige cyclus van de natuur oproept.

Een natuurlijk laatste rustplaats

Een natuurlijk laatste rustplaats

Een hand die teder door zachte, pluizige siergrassen strijkt, wat de directe zintuiglijke verbinding en interactie met de levende natuur laat zien.

In de natuur sterft niets werkelijk. Wat eindigt, begint opnieuw. De dood is geen afscheid, maar een stille belofte van leven.